Een Column van Filantroop
Toen het opportuun leek in de navloei van de moorden op Pim Fortuyn en
Theo van Gogh faam te vergaren, kwamen scharrelaars in het zogenaamde
vrije woord bovendrijven als dooie vis. Inmiddels is die vis behoorlijk
gaan stinken. Er vindt een demasqué plaats nu van de zijde van de
overheid en de subsidievretende MDI de oorlog verklaard is aan het
vrije woord.
Zij die het kapittelen van links, de islam en de overheid slechts
bedreven om in korte tijd faam te vergaren zijn aan het inbinden, en
bedienen zich inmiddels van hetzelfde woordgebruik als waartegen zij,
toen dat nog modieus was, veinsden te strijden. Dus wordt vanuit die
hoek iedereen met wie men niet door één deur wil voor fascist
uitgemaakt.
Het was makkelijk klauteren over de ruggen van twee geliquideerde
exponenten van het vrije woord, maar nu het gepaard gaat met risico’s
zie je een terugtrekkende beweging die hier en daar omgeslagen is in
een aanval op weblogs die wél wortel hebben geschoten in het vrije
woord, en zich geen zorgen maken over de dreiging die er van links, de
islam en de overheid uitgaat bij het bestendigen van dat vrije woord.
Die weblogs kennen niet de schijn van belangenverstrengeling, de
hunkering naar faam of een zucht naar linkse erkenning door naar een
gezellig prijsje uit die hoek te bedelen.
Je moet tegenwoordig mentaal goed geharnast zijn om de kritische toon
jegens links, de islam en de overheid vol te houden. De zwakkeren
daarin valt het niet kwalijk te nemen dat ze bakzijl halen nu het
vergrootglas op de vrijdenkende weblogs gericht is, en een massa aan
denigrerende taal in die richting geschoten wordt.
Dat men van inzicht verandert is geen schande, maar het opmerken
daarvan is dat evenmin. Minder fraai is het als voormalige discipelen
van het vrije woord van de ene op de andere dag de weblogs die wat
strakker in de leer blijven, met hetzelfde woordtype bevechten als
waartegen zij in betere tijden veinsden te strijden.
Wat geschreven is blijft lang hangen op Internet, zodat het niet
moeilijk is de arglistigheid van deze koerswijziging aan een onderzoek
te onderwerpen en te constateren hoe het kontdraaien zich in een
tijdspanne van enkele maanden ontwikkelde. Je zou bijna aan een mentale
aandoening als MPS denken, dat er in zo’n korte tijd zo met het zitvlak
gedraaid is. Maar het kan natuurlijk ook gewoon een uiting van
lenigheid met de derrière zijn die zich zo zichtbaar aan ons maakt. Het
zal toch geen yoga zijn?
Het idee dat een kritische houding jegens links, de islam en de
overheid opeens niet meer zou moeten nu er een centrumlinks kabinet
flink actief is met cliëntelisme, de voortvarende activiteiten om een
paar politici en opiniemakers monddood te maken, en de islam als
salonfähig te situeren, komt dus op een hoogst merkwaardig moment.
Een weblog die een tijdje terug door de politie onder de loep gesleurd
werd, met een frontaal naakte aanval pootje lichten, is dan ook een
trap in de onderbuik van het vrije woord. Er zijn bovendien (al was het
maar om de geringste verdenking van opportune koerswijziging te
vermijden) weblogs van een kwalijker signatuur dan Hoeiboei en HVV, om
met een wilde nacht van de lange messen te bestormen. Immers, nu komen
de liefhebbers van mondknevels zich meesmuilend aandienen om mee te
steken. Dat zal toch niet de bedoeling geweest zijn?
Maar goed, het grote woord is er uit bij Peter Breedveld: “fascistische
streken”. Je vraagt je af of die knul wel weet waar die het over heeft.
Vast zeer bekend met de regio rondom de edele delen, is mij in ieder
geval nooit opgevallen dat hij ook maar ergens politiek benul bezit,
laat staan te begrijpen wat fascisme werkelijk impliceert. Grote
woorden waarvan de context niet begrepen wordt, gaan daarom gretig over
de toonbank van zijn gebakwinkel.
Bovendien lijkt het me niet gepast dat iemand die een Joodse columnist
met een sneer naar de jodenster eruit smijt, zich buigt over het thema
“fascistische streken”, tenzij het een ontboezeming over zijn eigen
denkwereld betreft.
Een mens als Peter Breedveld, altijd zo gebiologeerd door de fysieke
verrukkingen van vrouwmens vanaf kinderleeftijd, en die zijn vaste
gasten op Frontaal Naakt daar graag op vergast met brisant plaatwerk,
snapt natuurlijk dat de zich aldaar vergapende kijkbuiskinderen het
niet droog houden. De tissues verstrekt hij echter niet zelf, dus
geïnteresseerden, houd er dus rekening mee, want Breedveld bedenkt zijn
opponenten graag op het volgende proza:
“Want dat zijn de meesten van u: toetsenbordtijgers voor wie het veilig
brullen is in de bedompte, anonieme geborgenheid van je
computerkamertje, tussen twee masturbeersessies door, oogluikend
toegestaan door moeder de vrouw, die zich dan vanavond tenminste niet
je scharminkelige karkas van het lijf hoeft te houden.”
Helderziendheid van Breedveld of gewoon zelfkennis?
Nu blijkt dat er bij Frontaal Naakt een ware zuivering heeft
plaatsgegrepen onder de scribenten en reaganten die het weblog toch
enige faam bezorgd hebben, en er aangezegd is dat bij het minste
geringste gemeulenbelt gaat worden, kun je toch geen andere conclusie
trekken dan dat het nieuwe regime van Frontaal Naakt geheel inherent is
aan de visie van drinkezus Guusje ter Horst, die vindt dat het
zelfdenkende volk weer aan het staatsinfuus moet. Weg dus met die
fascisten van HVV.
Geplaatst door Joop
Rome - Italië heeft er een politieke partij bij. De 61ste, om precies te zijn. De partij Protagonisti per l’Europa Cristiana (Voortrekkers van Christelijk Europa), is opgericht door oud-journalist Magdi Allam, een combinatie van Ayaan Hirsi Ali en Geert Wilders in een rooms sausje. 
Laatste reacties